ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…*
ที่ตูขี้แย แบบนี้  อะไรๆก็ร้องไห้
บางคนบอกน่ารักดี(เหลออออ)  บางคนบอก เซนซิทีฟ
แต่ชั้นว่า น่ารำคาญมากกว่า  T____________T
ไม่ต้องให้คนอื่นมารำคาญหรอก ชั้นรำคาญตัวเองนี่แหละ
อย่างเด๋วนี้ ดูหนัง เช่นๆ  ใจร้าวว แม่งงงงงเอ้ยย อิเฟินนั่งร้องบ้าอยู่คนเดียว
วันนี้ ก็เพิ่งจะโหลดใจร้าวของวัน พฤหัสมา  ก้อนั่งร้องโยเย น้ามมูกไหยยอยู่คนเดียว
เปง…ไรฟร่ะตู น่าเบื่อ จิงๆ นิสัยแบบนี้  ก็ยังงงว่ามันเพิ่งเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่
อะไรที่ทำให้ชั้น อ่อน(แอ)  ได้ถึงขนาด  ดูละครแล้วร้อง
ยอมรับว่าเมื่อก่อนก็ร้อง  แต่ก็ไม่ขนาดนี้นี่หว่า…
 
แล้วมีครั้งนึง คุยโทรศัพกะนังมัท ตอนโฆษณาใจร้าว นังนั่นก็ตกใจว่าเป็นอะไร น้ำเสียงร้องไห้
อย่างอาย!!!!!!!!  ที่จะตอบว่า  "กุดูใจร้าว แล้วกุร้อง สงสารนางเอกกะพระเอก"
มีอีกครั้ง ไอคนที่นั่งข้างๆทัก "เฟิน..ไม่สบายเหลอออออออออออ"  อาย เด๋วมานแซว ตูเลยไม่ตอบ
จริงๆน่ะ อินกะบท มากเกินไป…ไม่ใช่ใจร้าวเรื่องเดียวน๊ะ  ตูเป็นทุกเรื่องง  อยากจะบ้า!!!!!
 
เด๋วบล๊อกหน้า จะมาโม้เรื่องงานปีใหม่ ITCC Yippyy ……..
 
= = = คิดไว้เสมอว่า….ถ้าวันนึงเราเกิด "ล้ม" ใครบ้างที่จะยืนข้างๆเรา   จงมอบแต่สิ่งดีดีให้กะเค้า
   และ คิดไว้เสมอว่า…ถ้าวันนึงเทอคนนั้นเกิด "ล้ม" เราเองก็จะยืนข้างเทอเช่นกัน    = = =
 
 
 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s